Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Erawan. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Erawan. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Erawan National Park. Gdzie spać?

Kiedy wysiedliśmy za bramą Parku Narodowego Erawan, zorientowałam sie, ze dzień wczesniej podjęliśmy madrą decyzję. Nie mielibyśmy gdzie przenocować i bylibyśmy zmuszeni koczować całą noc, gdzieś pod daszkiem na czyimś tarasie, albo na którejś z ławek. Nie mowię, ze tego nigdy wcześniej nie robiliśmy, ale w dżungli to jakoś trochę inaczej.

Gdybyśmy przyjechali wczoraj, bylibyśmy jedynymi podrożnymi, w dodatku zostawionymi jakieś 2 kilometry niżej, w tej tyci-tyci maleńkiej wioseczce, w której parkuje na noc lokalny autobus. W ciemności mogłoby być strasznie i nieprzyjemnie. Piąć sie pod górę, z ciężkimi plecakami, bez nadziei na cos do zjedzenia (a wlasciwie z nadzieją ale taką, która szybko miałaby zostać rozwiana, bo o 18:00 wszystkie budki z jedzeniem zostają zamknięte na głucho), przy tajemniczych dzwiękach puszczy i być może jeszcze w towarzystwie małp, to jakoś tak… mało zachecająco. Dobrze, ze poczekaliśmy.

* * *

Kiedy wraz z porannym tłumem podróżnych wytoczyliśmy się z dusznego busa do niemal równie dusznego świata, mimo, że byliśmy drudzy w kolejce, dowiedzieliśmy się, ze NIE MA już dla nas miejsc.

Co prawda, poza weekendem jest mniejszy ruch (dlatego też ceny sa promocyjnie zmniejszone nawet o 1/3)  a tak prawdę mówiąc, to jestesmy poza sezonem, wiec w ogóle powinno byc cicho i pusto, ale to nie zmienia faktu, ze miejsc NIE MA. Nie dla dwóch osob. Co innego,  na przykład dla czterech…

Z uporem patrzyliśmy to na otwarty folder, który pani recepcjonistka rozlozyla przed nami, to na nią. Jakby łudząc się, że jeśli zagramy na zwłokę, to wyjście znajdzie się samo. Albo może... może pani recepcjonistka znajdzie je dla nas? Nie wiem, zlituje się, zaproponuje coś innego, przypomni sobie, że przeoczyła jakiś pokój...

Nic z tych rzeczy bynajmniej. Na pomoc, taką rzetelną, jakiej oczekiwalibyśmy w takiej sytuacji nauczyłam się podczas podróży nie liczyć. Sektory usługowe (zwłaszcza w Azji) nie są w stanie sprostać moim oczekiwaniom, ani znalezć wyjścia z naszych problemów. Wyjście musieliśmy znalezć sami.

Jeszcze raz spojrzałam na ulotkę reklamową ośrodka. Byly tam zdjecia, opisy i rozne warianty cenowe. Koszt noclegu w dwuosobowym bungalowie wynosił 800 bahtów (ok. 80 zł), zaś w czteroosobowym 1200. Biorąc pod uwagę, że jeśli nie przenocujemy w Parku, to będziemy musieli się z niego zwinąć przed 17:00, decyzja nie wydawała się trudna. Różnica cenowa nie była taka znowu ogromna.

- Czy macie dostępne czteroosobowe pokoje? - zapytaliśmy.

Pani w odpowiedzi spojrzała na nas niepewnie, wysilając się w myślach i próbując zlokalizować pozostałe dwie osoby. Wyraz jej twarzy nie wróżył nic dobrego. Wahała się. Jak tu wynająć czteroosobowy pokój dwójce ludzi?

- Mamy. Ale...

- No więc czy moglibyśmy wynająć taki domek?

- Ale... - połączenia w mózgu pani przegrzewały się, rozbiegany wzrok i niepewna mina świadczyły same za siebie. Sytuacja stawała się napięta i niekomfortowa. 
 
- Przepraszamy, czy naprawdę nie ma już domków dla par? - dobiegł nas zza pleców żeński głos.

Obok nas stała droba, ciemnowłosa dziewczyna a zaraz za nią, z bagażami stał jej chłopak. Wyglądali na zmęczonych, kropelki potu perliły się na ich twarzach. Widać było, że są tak samo zdesperowani, jak my.

- No właściwie to nie ma, ale my zastanawiamy się nad wykupieniem czwórki. W końcu i tak nie mamy wyjścia - odparłam i uśmiechęłam się niepewnie. - Może...

- Może chcecie wynająć go z nami? W końcu będą tam dwa duże oddzielne łóżka - zaproponował Rafał z nutką nadziei w głosie.

Zauważyłam błysk w oku i poczułam nić porozumienia. Podpisaliśmy rachunki, zrzuciliśmy się wszyscy razem na zapłatę i zostawiliśmy panią recepcjonistkę uwalniając ją od trudnej decyzji. Wyraznie odetchnęła z ulgą.

My też odetchnęliśmy, bo nie dość, że nie byliśmy zmuszeni płacić za cale lokum sami, to jeszcze okazało się, że w ramach pozaweekendowej obniżki cen, wartość naszego noclegu spadła niemal do ceny dwójki. Zapłaciliśmy 840 bahtów, a w dodatku podzieliliśmy opłatę przez dwa. Nie musieliśmy wracac po południu do Kanchanaburi, ani spać pod gwiazdami. Problem rozwiązał się sam.

Żeby było śmieszniej, kiedy dotarliśmy z ową belgijską parą na miejsce, okazało się, że domek w niczym nie przypomina znanych nam z biwaków i kolonii domków nad polskimi jeziorami, gdzie wszyscy śpią we wspólnych pokojach i siedzą sobie na głowach. Zero wyrzeczeń. Pełen komfort i prywatność. Domek miał dwa oddzielne wejścia, zamykane na dwa oddzielne klucze. W środku, dwa identyczne pokoje, każdy z osobną łazienką. Ogromny taras, wiatraki na sufitach (klimatyzacji w takich miejscach nie należy się spodziewać), stoliki, krzesła i szafy. Jedyne co było wspólne to mała lodóweczka na balkonie.

Jedyne o czym wszyscy pomyśleliśmy po wejściu do środka to: Dlaczego, do diaska, oni tego nie wynajmują jako osobne kwatery?






Cennik (w sezonie podczas weekendów):

Bungalow dla 2 osób: 800
Bungalow dla 4 osób: 1200
Bungalow dla 6 osób: 1800
Bungalow dla 8 osób:  2400

Od poniedziałku do czwartku ceny spadają o ok. 30 procent.

Na miejscu jest też pole namiotowe, wypożyczalnia namiotów, karimat i śpiworów (choć śpiwór polecam zawsze mieć swój).

Za 150 bahtów mogą przespać się w wypożyczonym namiocie 2 osoby, za 225 bht - 3, a za  300 - 4.
Śpiwór to koszt 30 bahtów, karimata - 20, poduszka 10, a lampa - 30.

Na miejscu jest też dostępny parking, zaplecze gastronomiczne no i oczywiście wspólne łazienki i toalety.

Wykaz cen i rozmiarów pokoi możecie znalezć tutaj:
http://www.dnp.go.th/parkreserve/asp/style1/default.asp?npid=107&lg=2

Na tej stronie podano także numer i mail kontaktowy, więc jeśli wolelibyście nie ryzykować (zwłaszcza w sezonie), to chyba warto zabukować sobie wcześniej.

Formularz rezerwacyjny: http://www.dnp.go.th/parkreserve/reservation.asp

sobota, 23 maja 2015

Z Ayuttai do Erawanu, czyli jak pokonać małą odległość w dużo czasu. Cz. II.

Pytamy na stacji o transport do Parku Narodowego Erawan i dowiadujemy się, że ostatni autobus wlaśnie stoi na stanowisku i niebawem odjedzie.W pośpiechu zarzucamy plecaki na siebie i pędem ruszamy w kierunku niebieskiego, ni to vana ni to autobusu. Zdążyliśmy.

Próbujemy dowiedzieć się, ile kosztuje bilet, ale kierowca tylko macha na nas ze zniecierpliwieniem, pokazując drzwi i sugerując, że mamy pakować się do środka. Nie ma co się szarpać, ile by to nie było, w publicznym autobusie chyba z nas nie zedrą. Przewodnik sugeruje, że bilet nie powinien kosztować więcej niż 50 bahtów, a przejazd nie powinien być dłuższy niż 90 minut. Brzmi prawdopodobnie i rozsądnie. Czemu rzeczywistosć miałaby być inna? 

Jest przed 17, jeszcze nie ciemno, ale już niebawem słońce będzie się chować za horyzontem. Na pewno jest to nasza ostatnia szansa, żeby jeszcze dziś dostać się na miejsce. Ładujemy się do środka i sadowimy z tyłu. Jest wąsko, siedzenia są nieduże a plecaków nie chcemy zostawiać bez opieki. Wybieramy mniej wygodną alternatwę i wciskamy je sobie pod nogi. Bierzemy głębszy oddech i czekamy. 


Czekamy...




Czekamy... 





Czekamy...


Mija pół godziny a my ciągle tkwimy w tym samym niezmienionym położeniu. Za oknem ciągle dworzec Kachanaburi, ci sami ludzie i te same autobusy. Nic sięnie rusza. Powietrze ani drgnie. Wszystko, jakby zamarło. Przed oczami przewijają nam się wiercące się na siedzeniach młode Tajki. Nie wyglądają na zniecierpliwione, po prostu czekają, aż bus ruszy i zawiezie je ze szkoły do domu. My, w przeciwieństwie do nich, niecierpliwimy się coraz bardziej. Rozglądamy się na boki, ale nie wygląda, jakby sytuacja miała się niedługo zmienić. Zaczynamy się zastanawiać, czy pchanie się do góry jeszcze dziś ma jakikolwiek sens.

W przewodniku napisali, że nocleg w bungalowach parku należy wcześniej zarezerwować, a my tego nie zrobiliśmy. Czy ktokolwiek nam otworzy? Czy w ogóle będziemy wiedzieli dokąd iśc? Czy po ciemku, bo przecież zanim dojedziemy - słońce zajdzie, zdołamy w ogóle zorientować się w terenie? Jak w ogóle wygląda baza noclegowa w tajskim Parku Narodowym? A co, jeśli okaże się, że wszytsko zamknięte na głucho, a my skończymy na noc w środku dżungli, bez możliwości powrotu i całą noc będziemy musieli spędzić pod gołym niebem w towarzystwie odłosów puszczy? Ogarnął mnie strach. Niby zawsze chciałam na dziko, do dżungli i w ogóle, ale może niekoniecznie na pałę i bez zastanowienia ryzykować własne zdrowie? Przecież to ostatni bus tego wieczoru! Nic już nie będzie jechało z powrotem! Zostaniemy tam, jeśli nasze zagranie va banque się nie powiedzie. 

Czy to ma sens? - pytam Rafała, tłumacząc mu swoje wątpliwości. - Z jednej strony szkoda czasu i fajnie byłoby dostać się na miejsce jeszcze dziś, z drugiej... może jednak lepiej zachować się rozsądniej i jutro rano, skoro świt ruszyć tam, jak normalni ludzie?  
 

Na szczęście nikt nie pobrał od nas opłaty. Najwidoczniej nikomu się nie spieszyło, wiedzieli, że prędzej czy pózniej wóz się zapełni i z kompletem pasażerów ruszy przed siebie.

Bez nas. Byliśmy jedynymi potencjalnymi pasażerami-turystami i to ostatecznie odwiodło nas od pomysłu podróżowania w nocy. Wysiedliśmy. 

Szkoda, że nie udało nam się pokonać całej trasy w jeden dzień. Pokonało nas 200 kilometrów, które powinniśmy móc sami pokonać w jakieś 2 godziny.  Zamiast tego minęło ich 7, a my przebyliśmy 3/4 drogi. Szału nie ma. Nie pomogło nawet to, że podróż rozpoczęliśmy rano. No, może nie bladym świtem, ale jednak rano. Braliśmy pod uwagę, że może się przeciągnąc, ale nie, że cały plan spali na panewce. Trochę było mi żal, ale Kanchanaburi też okazuje się niegłupim miejscem na spędzenie wieczoru.


sobota, 9 maja 2015

Z Ayuttai do Erawanu, czyli jak pokonać małą odległość w dużo czasu. Cz. I.

Żar leje się z nieba. To dobrze. Jest listopad, więc nie będę narzekać, że mi za gorąco. Zbliża się południe. Idę, uginając się pod ciężarem plecaka i powoli wtapiając się w podłoże. Moje nogi, oblepione potem stają się pomału jednością z asfaltem, który jest pod nimi. Kurz wdziera się do oczu i zostaje na mokrych od gorąca policzkach.


Ayuttaya nie jest długim miastem, ale się takim wydaje,  kiedy się idzie z bagażami. Do tego my musimy dotrzeć dalej, niż tylko do dworca. Wybieramy się do Erawanu, do Parku Narodowego, żeby zobaczyć dżunglę i wodospad.


Jeszcze beztrosko i bez plecorów :)





Przeczytaliśmy, że aby dostać się z Ayuttai do Kachanaburi, z którego już bezpośrednio można złapać coś do Erawanu, należy najpierw złapać transport do miasta, zwanego Suphanburi. Przewodnik nie powiedział nam jednoznacznie gdzie takowy znaleć, a część tubylców patrzyła na nas jak na kosmitów (nie wiedzieć czemu nazwa "Kanchanaburi" też z niczym im się nie kojarzyła). Byliśmy w kropce.

Ruszyliśmy z centrum ulicą Pa Thon Road, minęliśmy postój busów do Bangkoku i wiedzeni wskazówkami napotkanych kierowców (zdecydowanie lepiej pytać kierowców minibusów, niż panie recepcjonistki) trafiliśmy w końcu na małą uliczkę, odchodzącą z głównej drogi w prawo, gdzie znaleliśmy oczekującego na komplet pasażerów minivana do Suphanburi.

Podeszliśmy do kierowcy i upewniliśmy się, czy na pewno jedzie tam, gdzie potrzebujemy. Na to on z przejęciem wskazał głową innego mężczyznę, siedzącego za stolikiem pod ścianą niskiego domku. Niepewnie podeszliśmy do trzymającego plik karteczek starszego pana i powtórzylismy nazwę miejscowości. Pokazał nam na palcach 8 i 0. Zapłaciliśmy 80 bahtów i z radością rozłożyliśmy się na fotelach w ciasnym wnętrzu samochodu.  Obok nas usadowiła się przysadzista Tajka, z rumianą i życzliwą twarzą. Za każdym razem, kiedy napotykała nasz wzrok, uśmiechała się szeroko i pozdrawiająco kiwała głową. Jechała z nami do końca trasy. Jak się okazało, jej zadaniem było skontrolowanie, czy wszyscy z pasażerów mają bilety. Podział obowiązków, jednozadaniowość, misja do wykonania dla każdego - oto azjatycki system pracy.

Po 1.5 godziny byliśmy na miejscu. Stacja przesiadkowa okazała się większa, niż sądziliśmy, dworzec całkiem przyzwoity i spory (z całkiem prężnie działającym biznesem łazienkowym i drobnym zapleczem gastronomicznym), więc szybko zorientowaliśmy się co i jak dalej. Kupiliśmy kolejne bilety u pani siedzącej na środku dworca przy maleńkim biureczku i załadowaliśmy sę do całkiem już dużego autobusu. Bilet kosztował nas około 50 bahtów za 2 godziny przyjemności podróżowania. Byliśmy na drodze do celu.

Tym sposobem pokonywaliśmy odległość 150 kilometrów w 4 godziny. Cudownie! Azjatycko!





Dlaczego aż w 4? Bo azjatycki sposób podróżowania nosi w sobie znamiona celebracji. Okazuje się, że podróżować nie można ot tak sobie, tylko po to, żeby gdzieś dojechać. Po drodze trzeba się jeszcze zatrzymać milion razy, najlepiej na każdym możliwym przystanku, wysikać sobie nerki (bo tak często, to nawet ja nie potrzebuję) i najeść się na wypadek ataku nuklearnego. Nie można przetrzymać głodu/pragnienia/potrzeb fizjologicznych i dojechać gdzieś szybko. Trzeba się delektować samym uczestniczeniem w procesie podróżowania i zatrzymywać się co pięć minut. A to kupić napój, a to przekąskę w woreczku foliowym, a to przejść się i rozprostować kości, bo przecież w ciągu pół godziny niesamowicie zesztywniały, a to kogoś wysadzić, a to kogoś zabrać, a to przeorganizować ułożenie bagaży w przejściu, a to to, a to tamto. Nie jest lekko. Zwłaszcza to wszystko stolerować. 

Umordowani upałem docieramy na miejsce, budząc się z  ciężkiego snu, ukołysani wcześniej podskakującym na wybojach stukotem auta. Jeszcze nie wiemy co dalej, jesteśmy zgrzani i zaspani. Jest około 16:30, za półtorej godziny się ściemni. Chcielibyśmy jechać dalej, bo przecież to jeszcze nie koniec drogi, przed nami jeszcze Erawan, ale czy zdążymy?